maandag 30 november 2015

Vader zijn

Met de geboorte van mijn zoontje vorig jaar kwam er naast grote vreugde ook een gevoel van angst bij te pas. Als persoon met type 1 diabetes weet ik immers dat er een bepaalde erfelijkheidsfactor in het spel is. Het zal dan ook niemand verbazen dat ik af en toe denk: "Plast hij nu niet wat veel?", "Hij lijkt me wel een beetje afgevallen...", "Ziet hij nog wel goed", "Slaapt hij nu niet wat veel", ...

Ik ben me bewust dat het geen enkele zin heeft om te leven met een constante angst dat mijn zoontje ook mijn ziekte zou erven. Maar het onbewuste neemt soms toch de bovenhand, zeker als hij zich een dag wat minder goed voelt.

Aangezien ik zelf weet wat de ziekte inhoudt, weet ik ook dat er goed mee te leven valt. Maar ik ken natuurlijk ook de nadelen en de consequenties... Mocht de diagnose bij mijn zoontje ooit vallen dan weet ik dat ik het moeilijker zou kunnen aanvaarden dan mijn eigen diagnose. Ik denk dan ook regelmatig aan ouders van een kind met type 1 diabetes. Wetende dat het voor mezelf soms niet makkelijk is, moet het zorgen voor iemand anders, en al zeker een kind, niet makkelijk zijn. Gelukkig zijn er heel wat initiatieven die deze ouders leren omgaan met deze ziekte. Zo organiseert de Diabetes Liga bijvoorbeeld kampen voor kinderen met type 1 diabetes waarbij de leiders goed op de hoogte zijn van de behandeling. Ook Hippo & Friends zet zich in voor kinderen met diabetes op allerlei manieren.

Heb je zelf een kind met diabetes en heb je nog vragen, dan kan je ook altijd terecht op het diabetesforum via deze link: Klik hier!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen