dinsdag 30 juli 2013

Zelfdestructie

Een tijdje geleden was ik voor controle in het ziekenhuis en had ik een gesprek met de endocrinoloog. Hij vroeg me of ik nog steeds tevreden was van de CGM. "Natuurlijk!", antwoordde ik hem, "Het geeft rust en een veilig gevoel, hoe kan je daar niet tevreden over zijn?". Zijn antwoord vond ik ontnuchterend: "Niet iedereen vind rust in het dragen van een sensor...". Blijkbaar zijn er patiënten die eerder onrustig worden van het kijken naar de trend en de alarmen die je krijgt. Ook de maaltijdpieken baart sommigen zorgen terwijl je dit als diabeet moeilijk kan vermijden. Sommigen worden dus eerder neerslachtig door het gebruik van de sensor en vinden het eerder een kruis om te dragen dan een extra hulp in de behandeling. Voor mij lijkt het logisch dat de CGM een oplossing biedt bij heel wat problemen die bij de behandeling van diabetes de kop opsteken maar dit geldt dus niet voor iedereen...

Het verhaal van een vrouw met diabetes type 2 dat ik onlangs te horen kreeg deed mijn nekharen rijzen. De vrouw weet al jaren dat ze DB T2 heeft maar weigert bewust zicht te laten behandelen. Ze 'voelt zich niet ziek'. Haar zicht gaat wel achteruit en minstens één keer per jaar belandt ze in het ziekenhuis met nierproblemen. Ik snap niet dat artsen er haar niet op wijzen dat nieraandoeningen en slecht zicht duidelijke complicaties zijn van haar diabetes! Zoals ik kon horen heeft ze daar dus geen weet van! Onbegrijpelijk, toch? Dit is pure zelfdestructie!

Wederom lijkt het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend om hun ziekte in de hand te (willen) houden. Aanvaarding blijft een hekel punt bij diabetes. Daarom hoop ik dat degenen met diabetes die dit lezen weten dat je, mits behandeling, een perfect normaal leven kan hebben. Sluit je aan bij de mensen op het diabetesforum. Wij helpen elkaar! Ook wanneer het niet zo vlot verloopt...

www.diabetesforum.be

Geen opmerkingen:

Een reactie posten