dinsdag 30 juli 2013

Zelfdestructie

Een tijdje geleden was ik voor controle in het ziekenhuis en had ik een gesprek met de endocrinoloog. Hij vroeg me of ik nog steeds tevreden was van de CGM. "Natuurlijk!", antwoordde ik hem, "Het geeft rust en een veilig gevoel, hoe kan je daar niet tevreden over zijn?". Zijn antwoord vond ik ontnuchterend: "Niet iedereen vind rust in het dragen van een sensor...". Blijkbaar zijn er patiënten die eerder onrustig worden van het kijken naar de trend en de alarmen die je krijgt. Ook de maaltijdpieken baart sommigen zorgen terwijl je dit als diabeet moeilijk kan vermijden. Sommigen worden dus eerder neerslachtig door het gebruik van de sensor en vinden het eerder een kruis om te dragen dan een extra hulp in de behandeling. Voor mij lijkt het logisch dat de CGM een oplossing biedt bij heel wat problemen die bij de behandeling van diabetes de kop opsteken maar dit geldt dus niet voor iedereen...

Het verhaal van een vrouw met diabetes type 2 dat ik onlangs te horen kreeg deed mijn nekharen rijzen. De vrouw weet al jaren dat ze DB T2 heeft maar weigert bewust zicht te laten behandelen. Ze 'voelt zich niet ziek'. Haar zicht gaat wel achteruit en minstens één keer per jaar belandt ze in het ziekenhuis met nierproblemen. Ik snap niet dat artsen er haar niet op wijzen dat nieraandoeningen en slecht zicht duidelijke complicaties zijn van haar diabetes! Zoals ik kon horen heeft ze daar dus geen weet van! Onbegrijpelijk, toch? Dit is pure zelfdestructie!

Wederom lijkt het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend om hun ziekte in de hand te (willen) houden. Aanvaarding blijft een hekel punt bij diabetes. Daarom hoop ik dat degenen met diabetes die dit lezen weten dat je, mits behandeling, een perfect normaal leven kan hebben. Sluit je aan bij de mensen op het diabetesforum. Wij helpen elkaar! Ook wanneer het niet zo vlot verloopt...

www.diabetesforum.be

maandag 29 juli 2013

Soorten insuline

Insuline bestaat er in verschillende vormen en merken. De insuline die ik gebruik is van de firma Novo Nordisk. Novo Nordisk sponsort momenteel zelfs een team wielrenners, lopers, triatleten en mountainbikers dat enkel bestaat uit diabeten! Check it out!

Insulinebehandeling verschilt van patiënt tot patiënt en van arts tot arts. Verschillende behandelschema's zijn mogelijk. Mijn schema bestaat uit een langwerkende (basaal) insuline genaamd 'Levemir' en een kortwerkende (bolus) insuline genaamd 'NovoRapid'. Wat dus neerkomt op 4 inspuitingen per dag. De langwerkende insuline vangt de suikerpieken gedurende de dag op en werkt ongeveer 24 uur. Deze insuline wordt telkens stipt op hetzelfde uur ingespoten. Bij mij is dat om 17:00. Zie profiel hieronder:

De kortwerkende insuline wordt gebruikt om maaltijden op te vangen en begint al na 10 minuten te werken. Zie profiel hieronder:
Er bestaan nog heel wat andere merken en types, elk met hun typerende eigenschappen. Hier kan je profielen vinden van verschillende soorten insuline: Klik hier! Het is de arts die uitzoekt wat het beste werkt voor zijn patiënt. In insulinepompen wordt (ultra)kortwerkende insuline gebruikt. De langwerkende insuline valt weg omdat de pomp je lichaam continu van insuline voorziet net zoals een pancreas dat doet. Maar dat is dan weer een ander verhaal.

We hebben het hier dus over spuitjes en die zijn er ook in allerlei vormen. Momenteel gebruik ik wegwerppennen (FlexPen) voor mijn langwerkende insuline en, sinds kort, een navulbare pen (NovoPen 3) voor mijn kortwerkende insuline. In de navulbare pen kan je patronen plaatsen die met insuline gevuld zijn en je kan met halve eenheden kan spuiten. De knop op de navulbare pen voelt naar mijn mening ook aangenamer aan dan die van de wegwerppen. Klassieke spuitjes worden bijna niet meer gebruikt.

Naast de verschillende soorten pennen heb je ook nog verschillende merken en soorten naaldjes. De kortste zijn slechts 4 mm. Afhankelijk van de dikte van je vetlaag moet je al dan niet een langere naald gebruiken.
De kortwerkende insuline wordt meestal in de buik gespoten en de langwerkende in het bovenbeen. Insuline wordt namelijk in de buik sneller opgenomen dan in het been.

De dosis van de langwerkende insuline wordt bepaald door de endocrinoloog en ligt meestal vast. Op regelmatige basis kan er toch een kleine aanpassing noodzakelijk zijn. Een goede communicatie, ik stuur mijn BG waarden elke 2 weken door naar het DB team, is hiervoor aangeraden. De dosis van de kortwerkende insuline is afhankelijk van mijn BG op het moment dat ik ga eten, wat ik ga eten (aantal koolhydraten) en welke inspanning ik achteraf ga doen. Ik bepaal dus zelf de dosis.

De insulinepennen die nog niet gebruikt worden bewaar je best in de koelkast. Zorg er wel voor dat ze niet bevriezen! Dan verliest de insuline zijn werking! Om je insuline onderweg of op reis koel te bewaren kan je gebruikmaken van een 'Frio' tasje.

Hier nog een overzicht van de werkingsduur van de verschillende insulines die op de markt zijn:
Klik op de afbeelding om te vergroten.


vrijdag 26 juli 2013

HbA1c

HbA1c of hemoglobine van het type A1c wordt elke 3 maanden bepaald door een bloedafname tijdens de diabetes routinecontrole. Hemoglobine is een onderdeel van de rode bloedcellen en vervoert het zuurstof in ons lichaam. Daarnaast hecht het zich aan de glucose in het bloed. Hoe meer glucose er is in het bloed, hoe hoger de HbA1c. Omdat de rode bloedcellen twee tot drie maanden leven, is het HbA1c een goede maat voor de gemiddelde bloedglucosewaarde van de afgelopen twee tot drie maanden. Hoe hoger het glucosegehalte de afgelopen periode is geweest, hoe hoger het HbA1c. We streven naar een waarde lager dan 7% (of 53 mmol/mol). Bij personen zonder diabetes ligt deze waarde tussen 4% en 6%. Onlangs werd afgesproken om deze waarde niet meer in % uit te drukken maar in mmol/mol.




Het streven naar een goede HbA1c kan een drijfveer zijn om je ziekte beter te behandelen. Het goed onder controle houden van je BG waarden en lichaamsbeweging kan een goede HbA1c opleveren. Hoe lager, hoe minder kans op complicaties! Spijtig genoeg blijft diabetes een raar beestje dat je niet altijd in de hand kan houden...

Mijn HbA1c's op een rijtje:
- juni 2012 (diagnose): 12%
- oktober 2012: 6,0%
- maart 2013: 5,9%
- juli 2013: 5,7%
- november 2013: 5,5%
- maart 2014: 6,2%
- juni 2014: 6,0%
- september 2014: 6,2%
- januari 2015: 6,3%
- juli 2015: 6,0%
- november 2015: 6,3%
- februari 2016: 6,5%
- mei 2016: 6,6%
- september 2016: 6,7%
- januari 2017: 6,0%
- mei 2017: 6,0%


zondag 21 juli 2013

Honeymoon periode

Wanneer men de diagnose van diabetes type 1 krijgt heeft men te maken met een hoge bloedsuiker. Wanneer de bloedsuiker weer met insuline genormaliseerd wordt kan het zijn dat er geleidelijk aan, na enkele dagen of weken, steeds minder insuline nodig is. Wanneer niet alle cellen die insuline produceren vernietigd werden door het immuunsysteem krijg je terug een beetje hulp van je pancreas. Deze fase kan enkele maanden tot enkele jaren duren en wordt de 'honeymoon periode' genoemd. Het spreekt voor zich dat dit de behandeling van diabetes wel wat makkelijker maakt.
Het is mogelijk om deze periode te verlengen door zo weinig mogelijk schommelingen in de bloedsuiker te veroorzaken. Bij kinderen duurt de honeymoon vaak minder lang dan bij volwassenen.
Momenteel is deze fase bij mij zeer duidelijk aanwezig. Ik gebruik amper insuline en mijn waarden zijn zeer stabiel. Maar op een dag zullen ook de laatste cellen vernietigd zijn en zal de behandeling weer een heel andere aanpak vergen...


donderdag 18 juli 2013

CGM in de praktijk - ervaringen

Eerder heb ik het al gehad over de plaatsing van de sensor en de kalibratie van de CGM. Nu ga ik het hebben over het dagelijks gebruik van de CGM.

Thuis en vrije tijd:
Dat diabetes zich vreemd kan gedragen moet ik iemand deze ziekte heeft niet uitleggen. Soms heb je onverwacht een hyper of hypo en vraag je jezelf af wat je mis gedaan hebt. Soms is er gewoon geen verklaring! Het warme weer heeft bijvoorbeeld al invloed: je suiker gaat er sneller door dalen. Maar soms kan de CGM je wel helpen om te ontdekken wat de oorzaak is van een ontregelde suikerspiegel. Je krijgt immers een veel beter beeld van de impact van voeding op je suikerspiegel. Even kijken of er mogelijkheid is om een tussendoortje te nuttigen zonder daarvoor bloed te prikken is mooi meegenomen. Ook de verschillende soorten inspanningen brengt de CGM mooi in beeld: stofzuigen, dweilen, ... de impact van huishoudelijke taken mag je niet onderschatten en dat heb ik zelf mogen ondervinden!
Autorijden wordt er ook een heel stuk veiliger op. Je kan jezelf meten voor de rit, maar je hebt totaal geen idee of je suiker al dan niet aan het dalen is. De CGM geeft een trendpijl weer en zo weet je waar je aan toe bent: afhankelijk van de lengte van de rit een druivensuikertje extra nemen bij het vertrek, indien de pijl daalt, of niets ondernemen indien de pijl stabiel is of stijgend. Onderweg krijg je ook waarschuwingen indien je te laag komt, maar dat wist je ondertussen waarschijnlijk al. :-)
Uit eten gaan krijgt ook een andere dimensie. Kan er nog een nagerechtje af? Moet ik daarvoor extra insuline bij spuiten (sterk stijgende pijl) of sta ik nog laag genoeg? In real time af te lezen op de CGM!
Werken in de tuin, zeker bij warm weer, is ook altijd spannend. Het snoeien van de hagen was voordien een mentale hel. Het snoeien is een vrij zware inspanning waarbij ik spieren gebruik die ik anders nooit gebruik. Vooral de armen worden zwaar belast en dus begin ik te beven van de inspanning terwijl ik voordien aan mijn bevende handen kon merken of ik een hypo kreeg. Ook uit het zweten kon ik niet meer afleiden of het nu door een hypo komt of door de inspanning. Ik wist totaal niet hoe mijn suikerspiegel zich op dat moment gedragen was. Nu steek ik de ontvanger van de CGM in zijn beschermde tasje. Die gaat in mijn broekzak en van zodra de suikers snel beginnen zakken krijg ik een waarschuwing en kan ik wat Cola drinken en/of wat druivensuiker eten en veilig verder doen. Mentale rust...
's Nachts weet je absoluut niet op voorhand hoe je suikerwaarden zich gaan gedragen tijdens het slapen. Er zijn mensen die tijdens het slapen doorstijgen of hypo's krijgen maar het nooit weten. Opstaan met een 'kater' gevoel kan één van de symptomen zijn. Even een blik op de CGM werpen en ook hier wordt de 'dode zone', die je zonder CGM hebt tijdens de nacht, plots mooi weergegeven! Het spreekt voor zich dat je ook graag gewaarschuwd wil worden bij een nachtelijke hypo, ook hier is er maar één oplossing: de CGM!



Op het werk:
Ik werk in een 12 uur volcontinu ploegensysteem. We produceren een medicijn voor de behandeling van de ziekte van Pompe. Omdat deze productie in 'clean rooms' gebeurt, is het niet mogelijk om te eten of te drinken op de werkvloer. Bloedprikken is natuurlijk ook uitgesloten in deze ruimten. Het productie procedé bestaat uit heel wat verschillende stappen en onze planning ziet er zowat elke dag anders uit. Gelukkig kunnen we onze pauzes meestal zelf bepalen wat me de flexibiliteit geeft om de suikerspiegel wat op te drijven wanneer het nodig is. Voordien gebeurde dat op het gevoel wat ook weer mentaal een niet te onderschatten impact had. Tegen dat ik begon te voelen dat mijn suikergehalte in het bloed aan de lage kant zat moest ik immers nog de werkvloer verlaten omdat ik ter plaatse niet direct kon eten of drinken. Soms is het ook niet mogelijk om dadelijk de ruimte te verlaten omdat we dan net met iets bezig zijn wat je niet zomaar kan stopzetten of laten vallen. Nu weet ik op de werkvloer wat mijn BG waarde is zonder te meten en ook de trend. "Kan ik nog aan dit deel van het procedé beginnen of ga ik beter nog eerst iets eten?" Een vraag waar de CGM me direct het antwoord op geeft! Ik zal je niet moeten vertellen dat ook hier de trendpijlen weer een grote meerwaarde hebben...




Tijdens het sporten:
Sporten zonder CGM is altijd gokken. Zeker als je bijvoorbeeld een rit gaat maken die je nog nooit gereden hebt. Je weet totaal niet hoe zwaar het parcours er gaat bijliggen. Veel of weinig klimmen, modder of mulle zand, ... Het is niet makkelijk om op voorhand te bepalen wat je gaat eten en hoe lang de suikers die je inneemt het gaan uithouden. Ook hier biedt de CGM een ongekende meerwaarde! Zo heb ik ontdekt dat ik minder insuline moet spuiten en meer moet eten voor ik ga sporten. Dankzij een tip op het diabetes sport forum en de CGM weet ik nu dat peperkoek voor mij heel goed werkt! Voordien zag ik op de CGM dat ik na 20 minuten een dip kreeg in de BG waarde die ik moeilijk recht kon trekken tijdens de inspanning zelf. Deze is nu volledig weggewerkt. Hoera! :-)
Zonder de CGM had ik veel meer moeten prikken en experimenteren om dit misschien te kunnen achterhalen. Of misschien had het me gewoon nooit gelukt...
Tijdens het sporten weet ik nu ook wanneer en hoeveel ik moet eten.
Ook na het sporten heeft de suikerspiegel de neiging om verder door te zakken. Dit kan je mooi in het oog houden op de CGM en indien nodig nog iets extra eten.


Je merkt dat de CGM een ongekende meerwaarde is voor iemand met diabetes. Helaas nog steeds geen terugbetaling, maar ooit zal die er wel komen! Fingers crossed!

Voordelen even op een rijtje:
- Invloed van voeding en drank dadelijk en in grafiek weergegeven.
- Trendpijlen zijn bijzonder handig! Met een BG meter weet je nooit of je aan het stijgen of dalen bent.
- Waarschuwingen bij hypers/hypo's bij snel stijgen/dalen, de ganse dag en nacht door.
- Mentale rust door het waarschuwen voor een hypo, vooral bij inspanningen.
- Niet steeds moeten prikken om tussendoortjes te nemen.
- Veiligheid bij het autorijden, op de werkvloer en tijdens het sporten.
- Analyseren van eventuele aanpassingen in je voedingsgewoonten/insulinegebruik. Zowel door de dag als bij het sporten.

Nadelen:
- Duur en niet terugbetaald...
- Matige bouwkwaliteit van de ontvanger voor zo'n duur product. Het schuifje om de USB poort af te dekken is bij mijn ontvanger reeds stuk. Op verschillende fora hoor je dat er ook heel wat problemen zijn met de bedieningsknop die los komt. Deze wordt wel onder garantie vervanger, het probleem met het schuifje niet.
- Geen verschillende profielen om je alarmen in te stellen. Elke avond zet ik voor het slapen gaan mijn alarmen handmatig uit. Dit had handiger geweest als ik hiervoor gewoon een ander profiel kon activeren.
- Geen auditief alarm bij onbetrouwbare waarde (??? op het scherm). Enkel als je de ontvanger activeert zie je dat je al een tijdje geen metingen meer krijgt. Dit is ontoelaatbaar voor een systeem dat moet waarschuwen voor hypo's!

Aanvullingen, vragen en opmerkingen zijn steeds welkom!


woensdag 17 juli 2013

Aangepast rijbewijs

Elke diabeet moet zijn rijbewijs laten aanpassen binnen de 4 werkdagen na de diagnose. Dit kan door middel van een rijgeschiktheidsattest. Bestaat de behandeling uit leefstijlaanpassingen en/of bloedsuikerverlagende medicatie dan kan dit afgeleverd worden door een huisarts. Vanaf 3 insuline-injecties of door middel van een insulinepomp, moet het rijgeschiktheidsattest afgeleverd worden door een endocrinoloog.
Je moet voldoen aan enkele voorwaarden:
- Stabiele diabetes.
- Regelmatig medisch toezicht.
- Volledig inzicht in de ziekte en therapietrouw zijn.
- Geen abnormaal risico hebben op hypoglycemie.
- Als er oogproblemen zijn wordt je verwezen voor advies bij de oogarts.


Let er op dat de arts die het rijgeschiktheidsattest invult, steeds alle categorieën juist overneemt. Personen die het recht hebben een personenwagen te besturen, hebben normaal ook categorie A3 aangeduid op hun rijbewijs staan. Het is belangrijk dat de arts ook deze categorie overneemt. Anders kan je het recht om een bromfiets te besturen verliezen.


Bij het privé-rijbewijs (zijnde groep 1: rijbewijs A3, A, B, B+E of G) is de geldigheidsduur maximum 5 jaar. Bij het professioneel rijbewijs (groep 2) is dit maximum 3 jaar.
Voor het rijbewijs C, D en ander professioneel vervoer wordt het rijgeschiktheidsattest voor groep 2 afgeleverd door een keurend arts (vb. Medisch Centrum van de Administratieve Gezondheidsdienst).

Indien je rijbewijs niet aangepast is en omgezet naar een rijbewijs met beperkte geldigheidsduur, dan kan de verzekering haar tussenkomst bij schadegevallen weigeren.
De autoverzekeraar moet ook ingelicht worden van het bijkomend risico. Soms kan de verzekeraar een vragenlijst sturen, dit formulier is van weinig belang. Alleen de rijgeschiktheid voor 3 of 5 jaar telt.
De verzekeringspremie stijgt hierdoor niet, tenzij je recent veel ongelukken had. Diabetes is geen reden om de verzekeringspolis op te zeggen tenzij je veel schadegevallen oploopt.


Het aanpassen (verlengen) van het rijbewijs is een puur administratieve stap. Je geeft het rijgeschiktheidsattest af op de gemeente (dienst rijbewijs) samen met 2 pasfoto’s en takszegels ter waarde van € 11. Er moet uiteraard niet opnieuw één of ander examen worden afgelegd. Neem enkele kopies van het rijgeschiktheidsattest. Eén kopie kan je alvast gebruiken om je autoverzekeringsinstelling in te lichten.
Meer info: Klik hier!


maandag 15 juli 2013

1 jaar later...

Eén jaar geleden ben ik terug gestart met sporten, ongeveer één maand na mijn diagnose op 8 juni 2012. Het gehele verloop is te volgen in dit topic op het diabetesforum.
Wat heb ik tot nu toe geleerd over sporten met diabetes? Ik zet het even op een rijtje:

- Begin op je eigen tempo!
- Je hoeft absoluut niet aan topsport te doen, elke vorm van lichaamsbeweging zal je helpen om je waarden beter onder controle te houden. Ook je doorbloeding zal fel verbeteren wat complicaties in de toekomst kan voorkomen. Probeer systematisch wat tijd vrij te maken. Een half uurtje per dag is al voldoende.
- Zorg er in het begin voor dat je ofwel thuis of samen met iemand sport die op de hoogte is van je ziekte en weet hoe hij moet ingrijpen bij een ernstige hypo. Het zal je een geruster gevoel geven mocht je suiker sneller zakken dan verwacht.
- Meet regelmatig je suikerwaarde, zeker in het begin. Hieruit kan je leren hoe je lichaam reageert op de inspanning.
- Neem steeds snelle suikers mee (cola, druivensuiker, ...), je BG meter en een vorm van identificatie. Indien je een lange inspanning doet zijn trage suikers (koeken, banaan, ...) ook aangeraden.
- Neem de tijd om te ontdekken hoe je lichaam reageert op de inspanning en stuur desnoods bij. Pas je insulinedosis aan, je intensiteit van bewegen en/of je voeding. Zoek zelf een balans die werkt. Je kan mijn ervaringen lezen maar dat wil niet zeggen dat jouw lichaam hetzelfde zal reageren als dat van mij!
- Neem in het begin notities van je suikerwaarde voor het sporten, voeding en insulinedosis. Op die manier kan je uitpluizen waar je nog aanpassingen moet maken en ontdek je sneller de juiste methode.
- Deel je ervaringen met anderen! Iedereen kan er uit leren en zelf krijg je misschien nog tips die je kunnen helpen. Je mag hier steeds reageren via de opmerkingen of via het contactformulier aan de rechterzijde. Ook op het diabetesforum of diabetessportforum kan je je ei kwijt.

Nog een laatste tip en misschien zelfs de belangrijkste! Kies een sport die je graag doet! Als je er met volle goesting aan begint zal je het langer volhouden. Sommige mensen vinden sporten nu eenmaal niet leuk maar toch wil ik hen aanraden om iets te zoeken dat hen misschien wel ligt. Je zal je opmerkelijk beter in je vel gaan voelen eens je mentaal de stap hebt gezet om op regelmatige basis aan lichaamsbeweging te doen. Go for it!


woensdag 10 juli 2013

CGM in de praktijk - plaatsing van de sensor en kalibratie

De CGM is in theorie een prachtig toestel, maar hoe zit het nu in de praktijk?
Om te beginnen is er het inbrengen van de sensor. Dit gebeurt met een hulpstuk dat een naald bevat die het titanium draadje met een specifieke eiwitcoating inbrengt. De naald trekt zich terug en enkel het draadje blijft achter in je lijf. Iemand omschreef het als 'The dental tool from hell' wat ik best grappig vond. Het is helemaal niet zo pijnlijk als het lijkt. Een vingerprik doet meer pijn.


De plakker zorgt ervoor dat het draadje in je lijf blijft en bevat een 'schoen' waarop je de zender kan vastklikken. De zender maakt op die manier contact met het draadje.
Het kiezen van de plaats voor de sensor is voor iedereen persoonlijk. Zelf plaats ik hem het liefst in de buik op ongeveer 10 centimeter van de navel. Het is belangrijk dat je op de insteekplaats een vetlaag hebt. De eerste sensor plaatste ik op de bovenarm omdat er heel wat mensen zijn die daarmee de beste resultaten halen. Dit was niet zo'n succes omdat het draadje tegen een spier aanzat wat behoorlijk wat pijn veroorzaakte en er voor zorgde dat de sensor al na vijf dagen de geest gaf. Eens je een insteekplaatst hebt uitgekozen is het aangeraden om de huid goed proper te maken met een alcohol doekje. Laat de alcohol wel zeer goed opdrogen! Als je dit niet doet kan de plakker sneller lossen!

Na het plaatsen plak ik er dadelijk een Opsite Flexifix of Tegaderm film overheen. Dit zorgt ervoor dat de levensduur van de sensor enorm verlengd kan worden doordat de plakker niet kan loskomen. Voor het aanbrengen van de film teken ik de sensor 'schoen' af op de film en knip deze uit zodat de 'schoen' netjes in het gat valt. Deze film laat ik er gedurende de levensduur van de sensor overheen plakken. Niet iedereen heeft hier succes mee, bij sommigen komt ook deze film vrij snel los. Mijn ervaring met Tegaderm is ook beter dan met de Opsite film. Helaas is deze een stuk duurder omdat hij steriel is en de Opsite niet. Voor mensen die snel irritatie krijgen bij dit soort films kan dit wel helpen. Bij de Opsite tape ontstond er rek op de film waardoor de plakker van de sensor zelf onderin los kwam. Dit heb ik opgelost door medische tape over de Opsite bij te plakken. Het ziet er niet uit maar door de levensduur van de sensor op die manier te verlengen worden de kosten behoorlijk gedrukt.

Update: ondertussen gebruik ik niet meer dadelijk Opsite of Tegaderm. Meer info: Klik hier!

Eens alles goed op zijn plaats zit kan je de sensor starten via de ontvanger. De eerste keer dien je ook de zender te koppelen. Elke zender heeft een unieke codering zodat de gegevens van een andere CGM gebruiker niet op je scherm verschijnen. Het starten van de sensor duurt 2 uur. Tijdens die 2 uur vormt er zich een kapsel rond het ingebrachte titanium draadje dat nodig is om de metingen uit te voeren.

Als de 2 uur verstreken zijn geeft de ontvanger het signaal om de eerste kalibratie uit te voeren. Bij de eerste kalibratie dien je tweemaal bloed te prikken en beide in te geven. Bij latere kalibraties is éénmaal bloedprikken voldoende. Elke 12 uur geeft de ontvanger een melding om te kalibreren. Uit ervaring heb ik gemerkt dat je best wacht tot het kalibratiesymbool verschijnt om effectief te kalibreren. Doe je dit te snel of te dikwijls dan heeft de sensor de neiging om minder nauwkeurig te worden. Ook de eerste dag mag je bij sterke glucoseschommelingen verwachten dat de sensor wat trager of minder nauwkeurig is. Vanaf dag 2 moet hij 'spot on' zijn met je BG meter.

De levensduur van de sensor blijkt ook afhankelijk van de schommelingen in je glucosewaarden. Als je sterk schommelt zal de sensor sneller opgebruikt zijn. Nu is het natuurlijk zo dat je net dankzij de sensor kan voorkomen dat je glucosewaarden sterk gaan schommelen. Je leert immers welke invloed voeding, drank, inspanningen, insuline, ... op je glucosewaarde heeft zodat je sneller kan ingrijpen of bepaalde voeding kan vermijden/inperken. Je behandeling kan er heel anders gaan uitzien omdat je inzichten krijgt die je voordien niet had. Hierdoor is het mogelijk om de levensduur van de sensor te rekken van de opgegeven 7 dagen tot meer dan 30 dagen. Dit is mezelf en anderen al meermaals gelukt. Na 7 dagen geeft de ontvanger een waarschuwing dat de sensor vervangen moet worden. Je kan de sensor dan gewoon stoppen en terug starten op de ontvanger om hem verder te gebruiken indien hij nog niet opgebruikt is.
Als de sensor steeds meer vertraging begint te vertonen ten opzichte van de BG meter bij bijvoorbeeld stijging na het eten of als er steeds foute waarden op het scherm verschijnen weet ik dat de sensor aan het einde van zijn leven is. Je kan natuurlijk altijd de sensor vroeger vervangen zodat je zeker bent dat de waarden juist blijven.

Enkele tips op een rijtje:
- Experimenteer met de insteekplaats en bepaal wat voor jou het beste werkt
- Afplakken met een film vanaf dag 1 kan de werkingsduur aanzienlijk verlengen
- Kalibreer niet te vaak! Wacht minstens tot het kalibratiesymbool op de ontvanger verschijnt!


dinsdag 9 juli 2013

Type 1 en genezing

Regelmatig verschijnen er berichten in de pers dat er een doorbraak is in het onderzoek naar genezing van type 1 diabetes.
Toen ik net mijn diagnose gekregen had gaven deze berichten me hoop! Na wat rondneuzen op het internet was de teleurstelling groot: die berichten verschijnen zowat jaarlijks en telkens verwacht men genezing binnen de 5 à 10 jaar. Helaas zijn een aantal van die berichten ouder dan 5 à 10 jaar...

Ondertussen besef ik dat ik nu leef en dat genezing er misschien/waarschijnlijk nooit zal komen. Ook dit behoort tot het proces van het aanvaarden van een chronische ziekte die ongeneeslijk is.

Maar ergens blijf je altijd nog wel een klein beetje hopen natuurlijk...

zondag 7 juli 2013

Hypoglycemie & hyperglycemie

Hypoglycemie (hypo) en hyperglycemie (hyper) zijn termen die je vaak tegenkomt in de wereld van de diabetes. Maar wat wil dit nu zeggen?

Hyperglycemie duidt op een te hoog suikergehalte in het bloed. (meer dan 180 mg/dl (10 mmol/l))
Symptomen:
- Veel plassen
- Veel drinken
- Droge of plakkerige tong
- Lusteloosheid
- Vermoeidheid of slaperigheid
- Verlies van eetlust, misselijkheid en buikpijn
- Vermageren zonder reden
- Aantasting van het gezichtsvermogen
- Verschillende complicaties bij het niet behandelen op langere termijn (aantasten bloedvaten, zenuwen, ...)

Meestal wordt diabetes ontdekt aan de hand van deze symptomen. De oorzaak ligt immers bij het opstapelen van suikers door het gebrek aan insuline (diabetes type 1) of insulineresistentie (diabetes type 2). Het is echter zo dat 50% van de diabetes type 2 patiënten deze symptomen niet waarneemt. Enkel een bloedtest brengt dan de diagnose aan het licht. Ook fouten in de behandeling: te weinig insuline spuiten, niet nemen van medicatie (type 2), verminderde lichaamsbeweging, verkeerd inschatten van de voeding, sterk gesuikerde voeding, stress, ziekte, ... kunnen hyperglycemie veroorzaken.
Het is aangewezen om bij een hyper veel water te drinken, regelmatig te meten of je CGM in het oog te houden en eventueel te corrigeren met een extra dosis insuline.

Hypoglycemie duidt op een te laag suikergehalte in het bloed. (minder dan 70 mg/dl (3,9 mmol/l))
Symptomen:
- Wisselend humeur
- Bleekheid
- Uitgesproken zweten
- Beven
- Concentratiestoornissen
- Niet adequaat reageren
- Drang naar voedsel
- Geeuwen
- Troebel zicht
- Hoofdpijn
- Hartkloppingen
- Spreken met dubbele tong
- Tintelingen van voeten, handen, lippen of tong
- Vreemd en/of agressief gedrag

Hypoglecemie wordt meestal veroorzaakt door te veel insuline te spuiten, onvoldoende te eten of verkeerd inschatten van de koolhydraten in de voeding, een lichamelijke inspanning, te veel tijd tussen de maaltijden, warm weer, sauna of alcohol. Er dient dadelijk suikerhoudende drank (Cola) of voeding met snelle suikers genuttigd te worden om het suikergehalte zo snel mogelijk terug te doen stijgen. Meet regelmatig of check je CGM tot je merkt dat het suikergehalte begint te stijgen. Als het suikergehalte nog verder zakt kan men het bewustzijn verliezen en in coma geraken. Meestal heeft een persoon met diabetes wel iets op zak om een hypo te voorkomen. Zo draag ik steeds druivensuiker mee in mijn broekzak.
In geval van bewustzijnsverlies is het aangeraden om een dokter te bellen of in de koelkast te kijken. De meeste diabetes patiënten hebben een noodspuit (GlucaGen) in huis die een coma kan voorkomen.
Vooral tijdens het sporten is het belangrijk om goed te meten om een zware hypo te voorkomen!

vrijdag 5 juli 2013

De BG meter

De bloedglucosemeter (BG meter) is een onmisbaar accessoire voor elke diabeet. Door middel van een prik in de vinger verkrijg je een bloeddruppel die door de BG meter opgenomen wordt. De meter analyseert het bloed en geeft je glucosegehalte weer. Als type 1 patiënt krijg je er één toegewezen vanuit je ziekenhuisconventie. Meestal heb je de keuze uit een paar merken en types. Ik heb gekozen voor de Accu-Chek Mobile van de firma Roche. Deze meter werkt niet met de klassieke meetstripjes, die je telkens moet wisselen, maar met een cassette die 50 metingen kan uitvoeren. Op die manier kan je tijdens het sporten meten zonder te prutsen met stripjes. Ook de prikpen zit in de zijkant geïntegreerd. Handig!

Je kan de meter via de usb poort aansluiten op de pc om zo alle gemeten waarden te bekijken op de ingebouwde web-based software. Het is eerder aangeraden om het programma 'Accu-Chek Smartpix' te downloaden van hun website en te installeren. Deze software leest de meter uit en geeft een zeer gedetailleerd overzicht van al je metingen. Je kan ook rapportjes maken en doorsturen naar je behandelend team.

donderdag 4 juli 2013

Identificatie

Als insulinegebruikende diabeet heb je tijdens het sporten een verhoogd risico op hypoglycemie. Bij hypoglycemie zakt je suikerwaarde tot onder een bepaalde grens en kan je flauwvallen of zelfs in coma geraken. Bij het sporten vragen je spieren veel energie en als je niet tijdig je glucosevoorraad aanvult heb je prijs! Zelf merk ik ook dat tijdens het sporten een lage glucosewaarde niet zo snel aangevoeld wordt. Gelukkig heb ik mijn CGM om me tijdig te waarschuwen.
Maar wat als je alleen in het bos aan het fietsen bent en je valt toch flauw?
Wat als iemand je vindt zonder dat je kan reageren? Veel mensen slaan in paniek en weten niet wat doen. Als je iemand met diabetes vindt in staat van onbewust zijn kan het voldoende zijn om hem/haar wat snelle suiker toe te dienen. Meestal heeft die persoon dit ook wel ergens bij zich. Maar hoe weet men dat je diabetes hebt? Op de website van Medibling (http://www.medibling.com) vind je een heel assortiment aan 'juwelen' die je leven kunnen redden. Ik heb gekozen voor deze:

Deze siliconen armband bevat volgende informatie: dat ik diabetes heb, dat ik insuline gebruik en het internationale noodnummer. Je kan hem ook laten personaliseren met telefoonnummers die men kan bellen in geval van nood. Handig! Toch?
Ik vertrek alvast niet zonder...

woensdag 3 juli 2013

Metingen en contaminatie

Het wordt ons verteld bij het aanleren van het gebruik van de bloedglucosemeter (BG meter): "Was steeds je handen voor het meten!".
Niet altijd mogelijk natuurlijk en zelfs als het mogelijk is durf ik er vaak tegen zondigen. Je gaat er immers vanuit dat een klein beetje contaminatie op je vinger de waarden niet zo fel kan beïnvloeden, toch?

Onlangs was ik op de rollen aan het trainen met de koersfiets. De sensor moest die ochtend herstart worden. Dit duurt twee uur en moet elke zeven dagen uitgevoerd worden omdat de sensor daarop is gevalideerd. Bedoeling is dat je dan een nieuwe sensor plaatst wat we dus niet altijd doen als de 'oude' het nog goed doet. Ik had dus geen real time meting van mijn glucosewaarden. Geen probleem, de BG meter lag naast me op een tafeltje waarop ik tijdens het fietsen ook mijn CGM, Dextro's, afstandsbediening voor mijn PC (die voor me staat) en een flesje cola heb staan voor in noodgeval. Na een 40-tal minuten fietsen geeft de CGM melding dat de sensor opnieuw gestart is en dien ik een eerste kalibratie uit te voeren. De eerste kalibratie bestaat steeds uit twee metingen die uitgevoerd worden met de BG meter. Omdat ik had vergeten de ventilator in te schakelen liep het zweet me van het lijf. Indoorfietsen zonder ventilator = zwemmen in eigen zweet. Aangezien ik toch niet veel anders te doen had zo op de fiets dacht ik dat ik ondertussen de kalibratie wel even kon uitvoeren. De eerste meting met de BG meter: 102 mg/dl (5,7 mmol/l). De tweede meting: 135 mg/dl (7,5 mmol/l). Hmm, 33 mg/dl (1,8 mmol/l) verschil is toch wat veel. Een derde meting gaf 126 mg/dl (7,0 mmol/l). Dat heeft me doen besluiten om de kalibratie uit te stellen tot na het fietsen en het wassen van de handen. Bij deze twee metingen heb ik kunnen kalibreren op 91 mg/dl (5,1 mmol/l) en 107 mg/dl (5,9 mmol/l). Wat nog steeds een verschil is van 16 mg/dl (0,8 mmol/l) maar dat is normaal bij BG meters.

Contaminatie komt bij de CGM niet voor aangezien de meting inwendig gebeurt. Weer een voordeel van de CGM! Soms doe ik een tweede meting met de BG meter omdat ik het gevoel heb dat de CGM wel de juiste waarde aangeeft en de BG meter niet. Meestal heeft de CGM bij de 2de meting met de BG meter het inderdaad bij het juiste eind.
Natuurlijk wijkt de CGM soms ook af van de BG meter! Maar omdat ik niet steeds bij elke kalibratie tweemaal bloed prik vraag ik me af: in hoeverre kan contaminatie er voor zorgen dat je een slechte kalibratie uitvoert op de CGM met afwijkingen tot gevolg?
De kans is reëel lijkt me. Al zal de afwijking nooit heel groot zijn. Gelukkig vraagt de CGM bij een grote afwijking toch om een tweede vingerprik. Heel ingenieus!

dinsdag 2 juli 2013

Type 1 & Type 2

Ik ben lid van de Vlaamse Wielerbond (VWB). Als lid krijg je regelmatig een gratis magazine in de brievenbus met interessante weetjes uit de wielerwereld. In één van de artikelen stond een stukje over obesitas. Even een quote: "De epidemie van overgewicht en zwaarlijvigheid verspreidt zich snel over de hele wereld en gaat gepaard met verhoogd risico op suikerziekte (diabetes)..."

Je leest dit soort zaken dikwijls in de media. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen type 1 en type 2 diabetes. Eigenlijk zijn het twee compleet verschillende ziekten met als gezamenlijk symptoom: een stijgende bloedsuikerwaarde indien niet behandeld. Ook de complicaties zijn vergelijkbaar.

Type 1, wat ik heb, is een ongeneeslijke immuniteitsziekte waarbij de pancreas aangevallen wordt door het eigen immuunsysteem. Gevolg: geen aanmaak meer van insuline. De oorzaak hiervan is voorlopig nog onbekend. Behandeling bestaat uit het zelf inspuiten van insuline. Ongeveer 5 tot 10 percent van de diabeten heeft type 1.

Type 2 is een probleem met betrekking tot de insuline-receptoren waardoor men resistent wordt voor de insuline die men zelf nog produceert. Dit wordt meestal veroorzaakt door ouderdom, overgewicht en/of slechte leefgewoonten in combinatie met weinig lichaamsbeweging. De behandeling bestaat initieel uit een dieet en orale medicatie maar kan naar verloop uitmonden in het inspuiten van insuline. De symptomen zijn dikwijls minder uitgesproken dan bij type 1 waardoor een groot deel van de type 2 patiënten niet eens weet dat ze diabetes hebben.

Er zijn nog een aantal andere en zeldzame types zoals zwangerschapsdiabetes, type 1.5, ...

Ik wil zeker niet denigrerend doen tegenover type 2 patiënten. Maar als je zo'n berichtgevingen leest waaruit blijkt dat diabetes ontstaat door obesitas en slechte leefgewoonten, dan krijg je me toch op mijn paard in plaats van op mijn fiets. Meermaals kreeg ik na mijn diagnose te horen van anderen: "Hoe maar je bent toch niet dik?" of "Oei, te ongezond gegeten?". Vervelend! Je krijgt onmiddellijk de stempel van 'ongezond persoon' opgeplakt en het lijkt alsof het je eigen schuld is dat je ziek geworden bent. Je kan enkel maar hopen dat die persoon je gelooft als je het verschil uitlegt tussen type 1 en type 2...

Er is nog veel werk aan de winkel omtrent berichtgeving rond diabetes. Hopelijk ziet de media dat ook in!

Update:
Naar aanleiding van enkele reacties wil ik even duidelijk stellen dat er ook mensen zijn met type 2 waarbij de ziekte niet veroorzaakt werd door obesitas. Dit was in bovenstaande tekst misschien niet helemaal duidelijk. Mij frustreert het vooral dat de media vooral berichtgeving doet over diabetes type 2 bij obesitas en dat daardoor alle mensen met type 2 en type 1 hiermee geassocieerd worden.