donderdag 20 juni 2013

Introductie

De meeste blog's beginnen met een kleine introductie. De introductie vertelt ons waar het allemaal over gaat. Wel, het gaat over hoe ik omga met mijn chronische ziekte en sport.

Op 8 juni 2012 werd ik met spoed in het ziekenhuis opgenomen. De symptomen: extreme vermoeidheid, snel gewichtsverlies, veel drinken en plassen en het ergst van al: verlies van mijn gezichtsvermogen. De diagnose kwam enkele minuten later: "Mijnheer, u heeft diabetes type 1."
Diabetes type 1 is een immuniteitsziekte waarbij de pancreas aangevallen wordt door je eigen immuunsysteem. Je produceert zelf geen insuline meer en insuline heb je nodig om je suikers en koolhydraten om te zetten in energie. Omdat je zelf geen insuline meer produceert stapelen de suikers zich op met alle gevolgen van dien: je bloedvaten worden beschadigt met mogelijk amputaties tot gevolg, hart- en vaatziekten, nieren die niet goed meer werken, gevoelszenuwen die minder goed gaan werken, blindheid, ... De ziekte is ongeneeslijk en men weet nog niet wat de oorzaak is.
Daar lig je dan in je ziekenhuiskamer. Tijd genoeg om na te denken, tijd genoeg om te beseffen dat dit serieus is. Gelukkig ben ik iemand die niet bij de pakken blijft zitten en had ik internettoegang in het ziekenhuis. Vanop mijn netbook begon ik al snel naar informatie te zoeken en kwam ik op het Belgische diabetesforum terecht. (http://www.diabetesforum.be)
Al snel ontdekte ik dat ik niet de enige ben met deze ziekte en dat er best goed mee te leven valt mits inachtneming van een aantal voorwaarden. Jezelf goed verzorgen! Maar wat houdt dat nu juist in?

Ten eerste is er de voeding. Voor het eten meten we het suikergehalte in ons bloed. Daarna tellen we de koolhydraten van de voeding die we gaan eten. Dit is afhankelijk van het soort en de hoeveelheid voedsel. Koolhydraten zetten namelijk om in suiker. Je vind deze informatie makkelijk terug op de etiketten, websites en allerhande app's voor je smartphone. In voeding met zoetstoffen in plaats van toegevoegde suikers vind je onder de koolhydraten ook wel eens 'polyolen' terug. Dit wijst op gebruik van zoetstoffen en deze mag je van de totale hoeveelheid koolhydraten aftrekken. Ze hebben namelijk geen invloed op de bloedsuiker. Dan nog even nadenken welke inspanningen we gaan doen na de maaltijd. Inspanningen werken suiker verlagend. Aan de hand van deze gegevens kunnen we de insuline dosis bepalen die we gaan inspuiten. Niet makkelijk maar na een tijdje wordt dit routine. Je leert op die manier veel bij over voeding, vooral hoeveel "suiker" die bevat.
Alcohol is dan weer een verhaal apart. Alcohol zelf werkt suiker verlagend terwijl in bier dan weer koolhydraten zitten die suiker verhogend werken. Niet makkelijk om rekening mee te houden. Bijna elke alcoholische drank is anders. Wijn bijvoorbeeld bevat amper of geen koolhydraten maar wel alcohol!

Ten tweede zijn er de driemaandelijkse controles in het ziekenhuis. Een goede communicatie met je behandelend team is goud waard! Elke twee weken stuur ik mijn gemeten waarden door. Aan de hand daarvan bepaald de endocrinoloog of mijn basisdosis insuline dient aangepast te worden. Er zijn namelijk twee soorten insuline die je als 'spuitende diabeet' nodig hebt. De kortwerkende of bolus insuline, nodig om maaltijden te verwerken, en de langwerkende of basaal insuline die we nodig hebben om pieken gedurende de dag en nacht op te vangen. Tijdens de controle in het ziekenhuis wordt ook de gemiddelde bloedsuiker over drie maanden bepaald: de HbA1c (geglyceerd hemoglobine: http://nl.wikipedia.org/wiki/HbA1c). Dit geeft ons een idee of we goed of heel goed bezig zijn. ;-)

Ten derde zijn er de controles bij de oogarts en podoloog. Diabeten hebben nogal de neiging om complicaties te ontwikkelen aan de ogen en aan de voeten. Ik moet eerlijk toegeven dat ik hieraan zondig. Tot op heden (1 jaar na mijn diagnose) heb ik alleen maar een controle van mijn ogen laten uitvoeren toen ik in het ziekenhuis lag bij mijn diagnose. Ook mijn voeten worden enkel gecontroleerd door de diabetesverpleegkundige tijdens de driemaandelijkse controle. Op dit gebied kan ik veel beter scoren vrees ik.

Ten vierde: lichamelijke inspanningen! Sporten is best belangrijk. Het zorgt ervoor dat we onze ziekte veel beter onder controle kunnen houden. Je maakt optimaal gebruik van de aanwezige suikers en je bloeddoorstroming zal verbeteren. Insuline gaat efficiënter werken waardoor je minder moet gaan spuiten. De energie boost achteraf is ook niet te onderschatten! Je voelt je vanzelf beter in je vel waardoor je zelfvertrouwen een opkikker krijgt. Het enige nadeel: hypo's! Hoge bloedsuikerwaarden noemen we 'hyper'(glycemie) en lage bloedsuikerwaarden noemen we 'hypo'(glycemie). De insuline die we toedienen kan er ook voor zorgen dat we te weinig suiker in het bloed krijgen. Lichaamsbeweging zorgt er voor dat we suikers gaan verbruiken. In combinatie met de insuline kan dit dus zorgen voor een hypo. In dat geval dienen we zo snel mogelijk snelle suikers te nuttigen. Een hypo kan in het ergste geval immers uitmonden in flauwvallen, of erger nog, een coma. Sporten met een te hoge suikerwaarde in je bloed is ook af te raden. Hierdoor kunnen er zich ketonen vormen in het bloed wat gevaarlijk kan zijn. (http://www.uzleuven.be/node/11580)

Je merkt het al: sommige zaken worden met diabetes heel wat ingewikkelder. Daarom wil ik graag een blog bijhouden om mensen met diabetes te motiveren om te gaan sporten. Ik ben niet zo'n schrijver maar ervaringen lezen van een mede lotgenoot maakt de drempel misschien weer net iets kleiner... Mijn ervaringen mogen dan wel een inspiratiebron zijn maar ze zijn niet 'de regel' om te gaan sporten met diabetes. Een goede regeling is bij elke diabeet anders. Iedereen reageert anders op bepaalde voeding en op inspanningen. Beschouw het als een richtlijn en aarzel ook niet om mij te contacteren via het contactformulier aan de rechterkant of via opmerkingen bij de berichten als je met een probleem zit of een opmerking hebt. (ook in het Engels) Samen komen we er wel uit!


2 opmerkingen: